Recenzja „Eneasza”

Otrzymałem niesamowity prezent. Sylwia Melnarowicz, osoba którą niezwykle cenie za jej wnikliwą analizę sztuki, sprawiła mi niespodziankę i napisała bardzo przychylną recenzję mojego filmu „Eneasz”, którą chciałbym się z wami podzielić:

„Eneasz” jest to filmowy, archetypowy esej o życiu jako Podróży. Czym jest podróż? Najogólniej dynamiczną zmianą miejsca w przestrzeni i w Czasie, ale także ponad czasem – w wieczności świata duchowego. W słowie „podróż” mieści się pojęcie drogi, która jest metaforą rozwoju Kosmosu i ludzi. Metafora ta stanowi jedną z centralnych idei wszelkich filozofii, religii i różnych form ezoteryki. Metafora ta jest osią filmu: podróż od świata duchowego (narodziny/przejawienie w materii) do życia (zbieranie doświadczeń), aby odczuć niepodzielność tych dwóch wymiarów egzystencji. Klasyczna treść została przeniesiona przez twórcę filmu do postmodernistycznej formy. Połączył fragmentaryczne sekwencje życia człowieka, aby pokazać samouświadomienie istoty/człowieka/bohaterki filmu. Podróż przez życie jest procesem indywidualizacji – świadomym lub samoświadomym. Życie przeżywane biernie i bezrefleksyjnie kończy się śmiercią. Ale śmierć, która kończy życie samoświadome, z pełnym zaangażowaniem, nie jest zwykłą śmiercią. Tak więc przesłanie filmu jest immanentne i bardzo głębokie. Dla mnie nadzwyczajne jest to, że twórca filmu zachował w kilkunastu minutach balans treści i formy. W przepiękny sposób połączył treść, obraz i muzykę dając dowód swojego kreatywnego temperamentu i talentu. Gratuluję wszystkim twórcom biorącym udział w tworzeniu filmu…

Wspomnienie premiery „Eneasza”

Dzięki uprzejmości mojej przyjaciółki Kingi, otrzymałem to zdjęcie na dowód, że sala na premierze Eneasza była pełna. Fotografia prezentuje przemowy i wręczanie nagród specjalnych po seansie. Począwszy od prawej: ja, Aga Ostrowska (morale), Justyna Zawistowska (aktorka), Wanda Wasilewska (lektor), moja córka Sophie, która również gra w moich filmach ważną rolę, a także mama Mariola, której Monolog z Windy w filmie Alta Pax stał się już legendarny.

Podziękowania

Jest to jedyne zdjęcie z premiery jakie posiadam, jeszcze z ostatnich prób przed ostateczną emisją. Możecie zobaczyć na nim Agę Ostrowską, która do końca stała na straży moich nerwów, a której chciałem serdecznie podziękować za całe wsparcie jakie okazała mi przez ostatnie dni i także dziś podczas premiery. Bez Ciebie by się nie udało! Chciałem podziękować serdecznie Justynie Zawistowskiej, za podarowanie mi filmu, którego była współtwórczynią, a ja zaledwie sfilmowałem jej artystyczne przedsięwzięcia i podróżnicze poczynania. Dziękuję z całego serca Wandzie Wasilewskiej, która została dobrą duszą projektu, użyczając swojego głosu i błogosławieństwa. Dziękuję wszystkim, którzy przyszli. Sala była pełna, choć trudno w to uwierzyć. Dziękuję za dobre słowa, za podarunki, za każde uściśnięcie ręki i przytulenie. Chciałem także podziękować właścicielowi Kina Bułgarska 19, Rafałowi Góreckiemu, świetnemu facetowi, który dzielnie znosił moje humory.

Audycja radiowa

Już jutro premiera „Eneasza”, tymczasem dzięki uprzejmości Radia Poznań, które odwiedzi mnie także jutro i osobiście w siedzibie wydawnictwa JDC Media w letnim cyklu plenerowym Radia, będziecie mogli usłyszeć dwie audycje. Pierwsza o godzinie 09:20 będzie dotyczyła całości moich działań artystycznych i nie tylko, natomiast o 10:20 już skupimy się na „Eneaszu”. Całość poprowadzi reporterka Joanna Divina, którą serdecznie pozdrawiam!

Dom samopomocy „Ognik” i nowy projekt filmowy

Dzięki uprzejmości Magdaleny Kotlarczyk, byłem dziś gościem festynu rodzinnego społeczności środowiskowego domu samopomocy „Ognik”. Miałem okazję spotkać się z uczestnikami, ich rodzicami i opiekunami. W „Ogniku” poznałem wspaniałych i unikatowych ludzi, którzy mimo swojej niepełnosprawności mentalnej lub fizycznej Tworzą świetną społeczność, która dodatkowo prezentuje własną niepowtarzalną sztukę malarską, produkuje rękodzieła, a także hoduje ekologiczne warzywa. Mam przyjemność ogłosić, że w tym miejscu osadzony będzie mój kolejny film, którym mam nadzieję podnieść świadomość społeczną funkcjonowania osób ze „sprawnością”, przybliżyć ich indywidualne charaktery i pokazać, że ich świat nie jest tak bardzo różny od świata osób „normalnych”. Dziękuję reportażystce Wandzie Wasilewskiej za wsparcie: bez Ciebie bym nikogo do siebie nie przekonał!